Ο διαχρονικός Μαζάνθρωπος

  Η σύγχρονη μεγαλούπολη, μεταξύ των πολλών χαρακτηριστικών ιδιοτήτων του περιβάλλοντός της, έχει την ιδιότητα να μαζικοποιεί τους ανθρώπους. Μια ιδιότητα, απόρροια του πληθυσμιακού συγκεντρωτισμού της.
  Η πρώτη μεγαλούπολη στην ιστορία της ανθρωπότητος, ήταν η αρχαία Ρώμη της αυτοκρατορικής περιόδου. Με πληθυσμό άνω του ενός εκατομμυρίου κατοίκων, έγινε πρότυπο για την δημιουργία πολυπληθών αστικών κέντρων,διάσπαρτων στην επικράτεια της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Η δε κοινωνική διαστρωμάτωση της Ρώμης και ο ταξικός διαχωρισμός, αποτέλεσε το καλούπι της ταξικής οργάνωσης των σύγχρονων μεγαλουπόλεων.
   Από την εποχή της Θρησκευτικής Μεταρρύθμισης του 16ου αιώνα και μετά, ειδικότερα στην Αγγλία, εμφανίζεται και αναπτύσσεται η καπιταλιστική οργάνωση της κοινωνίας σε μητροπόλεις, στις οποίες συγκεντρώνονται μεγάλοι αγροτικοί πληθυσμοί που μετατρέπονται σταδιακά σε φθηνή εργατική δύναμη. Τότε εμφανίζονται και αναπτύσσονται και οι έμποροι, πλοιοκτήτες, βιομήχανοι κλπ, που θα σχηματίσουν μια νέα κοινωνική τάξη, την αστική.
   Με την έκρηξη της Γαλλικής επαναστάσεως, και την άνοδο της αστικής τάξεως στην εξουσία, εμφανίζεται και ο μαζικοποιημένος άνθρωπος ή Μαζάνθρωπος, που θα αποτελέσει μετά τον Α' παγκόσμιο πόλεμο, τον βασικότερο πυρήνα της καπιταλιστικής κοινωνικής οργάνωσης της σύγχρονης μεγαλουπόλεως του ανεπτυγμένου δυτικού κόσμου, ιδιαίτερα μετά την εκρηκτική τεχνολογική ανάπτυξη στα τέλη το 20ου αιώνα.
    Ο Μαζάνθρωπος προέρχεται κυρίως από τις χαμηλότερες κοινωνικές τάξεις που είναι και οι πολυπληθέστερες.  Κύριο χαρακτηριστικό του, είναι η συνειδησιακή του αλλοτρίωση και η υποταγή του στη μαζική κοινωνική οργάνωση. Ο Μαζάνθρωπος, δεν αντιλαμβάνεται την έννοια της πατρίδος ενώ σκέφτεται, αποφασίζει και δρα μαζικά και μόνον όταν διαταραχθεί το σταθερό κοινωνικό και οικονομικό περιβάλλον που τον συντηρεί. Ο Μαζάνθρωπος είναι επιρρεπής στον καταναλωτισμό και την αποχαύνωση που του προσφέρει απλόχερα η οικονομική ευημερία οποιασδήποτε μορφής. Γι' αυτό και το χρήμα για τον Μαζάνθρωπο, αποτελεί το κυριότερο μέσον εξασφάλισης της ευτυχίας και της επιτυχίας του. Χρησιμοποιεί και καταναλώνει τα προϊόντα της επιστημονικής εργασίας, χωρίς ωστόσο να νιώθει υποχρεωμένος να αντιληφθεί την πραγματική τους αξία ή την λειτουργία. Η επιστήμη και η τεχνολογία, είναι καλές για αυτόν, στον βαθμό που τον εξυπηρετούν ή τον διασκεδάζουν. Ο ίδιος επαναπαύεται, στον κακής ποιότητος μυστικιστικό και θρησκευτικό συβαριτισμό. Άλλωστε η μεγαλύτερη δύναμη του Μαζανθρώπου είναι η Άγνοια, πίσω από την οποία καλύπτει την ανεπάρκειά του και τις αδυναμίες του.
   Ο Μαζάνθρωπος, αντανακλά τον εαυτό του στην κρατική διοικητική οργάνωση και στο πολιτικό σύστημα. Οι πολιτικοί του αντιπρόσωποι, μιλούν την γλώσσα του, είναι το μεγάφωνο της φωνής του. Η ηθική τους, τα ιδανικά τους και το σύστημα αξιών τους, μεταβάλλονται από καιρού εις καιρόν, υπακούοντας στους χαοτικούς νομούς των μαζών.  Για τον Μαζάνθρωπο, η σταθερές αξίες και παραδόσεις, η ιστορία, η τέχνη, αποτελούν γραφικές αναπαραστάσεις, που μπορούν μελλοντικά να γίνουν απειλητικές ή εμπόδια στο τυχοδιωκτισμό του, στο κυνήγι του χρήματος. Γιαυτό, σαν τον Προκρούστη, πάντοτε θα τις φέρνει στα μέτρα του ή αν δεν μπορεί να το κάνει, θα τις εξαφανίσει παντελώς. Θα τις καταστρέψει.
   Στην Ναζιστική Γερμανία, ο Μαζάνθρωπος είχε φθάσει στην παντοδυναμία του. Η παγκόσμια οικονομική οικονομική ύφεση της δεκαετίας του 30, αποσταθεροποίησε την επίπλαστη ευημερία του.
    Οι νέες και δυσάρεστες οικονομικές συνθήκες, τον ανάγκασαν να άρει την εμπιστοσύνη του από το δημοκρατικό πολιτικό σύστημα και να την ποντάρει σε ένα πιο συντηρητικό και κλειστό. Αναζήτησε τον ισχυρό ηγέτη, τον Έναν και τον Απόλυτο εαυτό του. Και τον βρήκε στο πρόσωπο του Χίτλερ.
     Αυτός,για τα επόμενα χρόνια θα υλοποιούσε τις επιθυμίες του Γερμανού Μαζάνθρωπου. Θα εξαφάνιζε ό,τι τον απειλούσε. Θα του ξανάφερνε την ευημερία που έχασε με την μορφή γαιών, σκλάβων και γενικότερα της αυτοκρατορικής ισχύος. 

    Έτσι, ο Γερμανός Μαζάνθρωπος, δημιούργησε την νέα ιστορία του, τις νέες αξίες του, τον ηγέτη του, την νέα κρατική του διοίκηση, την Γκεστάπο του, τα τέλεια SS του, τα στρατόπεδα του, τα κάθε λογής σύγχρονα όπλα του. Και στην συνέχεια,επηρεασμένος από τον ονειρικό εθνικιστικό οργασμό του ρίχτηκε στην μάχη μέχρι που τον νίκησε ο σοβιετικός Μαζάνθρωπος με τους συμμάχους του.  Δεν απογοητεύθηκε όμως από την ήττα του. Απλώς, πέταξε στα σκουπίδια ό,τι δημιούργησε και επικαλέσθηκε το προνόμιο της Άγνοιας. Συγχωνεύθηκε με τον Αμερικανό Μαζάνθρωπο και συνέχισε την διαιώνιση του εαυτού του.
  Η σημερινή παγκόσμια οικονομική κρίση αλλά και τα Βαβέλ περιβάλλοντα των μεγαλουπόλεων, τα επιβεβλημένα από τα δόγματα της Παγκοσμιοποίησης και του πολυπολιτισμού, αναγκάζουν τον Μαζάνθρωπο να ορθώσει οργισμένος και πάλι το ανάστημά του.  Με την ίδια διαχρονική συμπεριφορά και αντίληψη, θα αναζητήσει μοιραία τον Έναν, τον Απόλυτο εαυτό του για να τον ενθρονίσει και να τον οδηγήσει σε νέες μάχες. Και οι υποψήφιοι που διαγωνίζονται για αυτήν τη θέση, είναι πολλοί και αφανείς.
Αυτό όμως που προκαλεί ανησυχία, είναι ότι ο σύγχρονος Μαζάνθρωπος διαθέτει μεγάλη τεχνολογική ισχύ που μπορεί να τον καταστρέψει ολοκληρωτικά.