Η ανάγκη της ρευστότητας, στον σύγχρονο «μεταλλικό» τρόπο σκέψης.

Είναι σίγουρο πως ο φυσικός αντικειμενικός κόσμος, το άμεσο και ευρύτερο περιβάλλον μας, υπάρχει, ανεξάρτητα από την ανθρώπινη συνείδηση και αλληλεπιδρά με αυτήν μέσω τον αισθήσεων. Είναι απόλυτα υλικός και υπακούει σε φυσικούς νόμους που μερικούς τους έχουμε κατανοήσει και τους χρησιμοποιούμε και άλλους τους ερευνούμε ακόμα.
Η ανθρώπινη αντίληψη, αυτή η μυστηριώδης θαυματουργή ανθρώπινη ιδιότης, αναλαμβάνει να βάλει σε μια λογική τάξη, τα δεδομένα που διαβιβάζουν, κάθε δευτερόλεπτο στο νου, οι αισθήσεις.
Κάποιες φορές, ίσως τις περισσότερες, η αντίληψη συντρίβεται κάτω από τα ανελέητα χτυπήματα του απρόβλεπτου χαρακτήρα των  κάθε μορφής φυσικών φαινομένων. Και τότε ο νους «κρασάρει», εγείροντας αυτοκαταστροφικά συναισθήματα. Μοιάζει με ένα τρελό μπερδεμένο κουβάρι

Η μόνη ασφαλής μέθοδος για να αποφευχθεί αυτή η δυσάρεστη και θανάσιμη κατάσταση, είναι η ρευστότητα τις αντίληψης. Η αντίληψη, στην σύγχρονη αστική νοοτροπία, περιορίζεται σε αυστηρά διανοητικά και ιδεολογικά πλαίσια με άμεση συνέπεια, να καταστέλλεται η πολυσυλλεκτικότητα της, μια πολυσυλλεκτικότητα, που θα ήταν ψυχολογικά λυτρωτική, απέναντι στα  απρόβλεπτα φυσικά  φαινόμενα.
Ο φυσικός κόσμος είναι άπειρος και επομένως, είναι φυσικό και η αντίληψη να είναι άπειρη. Σε αντίθετη περίπτωση το άτομο βρίσκεται διαρκώς σε κατάσταση φόβο και αγωνίας. Παίζει διαρκώς στο γήπεδο του θανάτου.
Ρευστότητα αντίληψης, σημαίνει να μην παίρνουμε πολύ στα σοβαρά τον εαυτό μας και αυτό διότι, ο εαυτός μας, είναι ένα προϊόν μιας διαδικασίας κοινωνικοπολιτικής διαμόρφωσης και προσαρμογής, υπό συνθήκες, που δεν είναι πάντοτε σε απόλυτη συμφωνία με το Εγώ. Και εδώ εντοπίζεται η αιτία του προβλήματος: Στην αέναη σύγκρουση του Εγώ με το κοσμικό και κοινωνικό Είναι και Γίγνεσθαι. Και επειδή το Είναι και το Γίγνεσθαι είναι αντικειμενικά και αυθύπαρκτα και άρα δεν είναι δυνατόν να μπουν υπό τον έλεγχο του Εγώ, τότε, το Εγώ, ή πρέπει να υποταχθεί, να υποδουλωθεί στο Είναι και στο Γίγνεσθαι ή να συντριβεί. Στην πρώτη περίπτωση, της υποταγής, το άτομο, παύει να είναι ελεύθερο και γεμίζει διανοητικές και συναισθηματικές αγκυλώσεις, που οδηγούν στην ψυχοπάθεια όταν οι συνθήκες αλλάζουν (και πάντοτε αλλάζουν), γιατί ο αντικειμενικός φυσικός  κόσμος είναι, εκτός από άπειρος και διαρκώς μεταβαλλόμενος.
Στην δεύτερη περίπτωση, το άτομο, συντρίβει τον εγωισμό του και απελευθερώνεται.
Γίνεται ρευστό και διανοητικά και ψυχικά υγιές. Δεν ταράζεται μόλις εκδηλώνεται το απρόβλεπτο διότι, έχει αποδεχθεί συνειδητά την διαλεκτικότητα του φυσικού κόσμου. Βρίσκεται σε απόλυτη αρμονία με το Είναι και το Γίγνεσθαι και σε απόλυτη εσωτερική ισορροπία.
Είναι εύκολο άραγε να συντρίψουμε τον Εγωισμό μας; Φυσικά και όχι. Είναι μια διαδικασία επίπονη που απαιτεί, αποφασιστικότητα, τόλμη και θάρρος. Αν όμως αναλογιστούμε τις αρνητικές επιδράσεις του Εγωισμού πάνω μας και στις σχέσεις μας με τον φυσικό κόσμο, τότε αξίζει μια η και περισσότερες προσπάθειες...