Καθήκον των Ελλήνων εργατών και υποχρέωσή τους απέναντι στο λαό και την χώρα, είναι να μετασχηματίσουν τον εαυτό τους από προλεταριακή, ανοργάνωτη και άβουλη μάζα, σε τάξη οργανωμένη, πατριωτική, με πολιτικούς στόχους, βηματισμό και με δυναμική κρούσεως. Διαφορετικά, θα διαιωνίζεται ο κατασπαραγμός τους από την αστική εξουσία η οποία, όπως αποδείχνουν τα ιστορικά γεγονότα, δεν έχει εθνική υπόσταση, δεν οριοθετείται από σύνορα, είναι ανιστόρητη, δεν ταυτίζεται με πατριωτικές αξίες και παραδόσεις και άρα, είναι ανθελληνική, αντεργατική, αντιλαϊκή.
Είναι φανερό από τις εξελίξεις των τελευταίων επτά ετών, πως η αστική εξουσία, αφού κατέστρεψε και προλεταριοποίησε βάσει οργανωμένου σχεδίου την Ελληνική μεσαία τάξη, τώρα προχωρά ακάθεκτη στην καταστροφή της Ελληνικής εργατικής τάξεως και την αντικατάστασή της από μια εργατική Βαβέλ, από μια προλεταριακή σούπα, φθηνή εργατική δύναμη, διαθέσιμη σε κάθε ντόπιο και ξένο κεφαλαιοκράτη τυχοδιώκτη.
Η αστική εξουσία, χαρακτηρίζεται από την διγλωσσία της. Και με αυτήν την διγλωσσία, προβοκατόρικα, διχάζει τους Έλληνες εργάτες. Τους οριοθετεί σε στρατόπεδα, σε πολεμικές παρατάξεις, εφαρμόζοντας, την επικίνδυνη για την παρούσα ιστορική συγκυρία, πολιτική των άκρων.
Με την «εθνικιστική» γλώσσα, στρατολογεί την προλεταριοποιημένη μεσαία τάξη που ο βίαιος, ξαφνικός υποβιβασμός της δεν τις επιτρέπει να ανασυγκροτηθεί οικονομικά, πολιτικά και διανοητικά και άρα να συστρατευθεί σε ένα Ελληνικό εργατικό κίνημα, για να αντιπαλέψει την αιτία της καταστροφής της.
Με τη «αριστερίζουσα» γλώσσα, παρασύρει την ακέφαλη και ανερμάτιστη ιστορικά, ιδεολογικά και διανοητικά εργατική τάξη, σε ομιχλώδης και επικίνδυνους κομματικούς βάλτους.#
Ενώ όμως η «εθνικιστική» γλώσσα, είτε λόγω του αναχρονισμού που την χαρακτηρίζει, είτε λόγω της μη ύπαρξης ιδεολογικού σημείου εφαρμογής της με την Ελληνική πολιτική παράδοση, είτε λόγω της ωμών και βίαιων πολιτικών πρακτικών που εφαρμόζει, έχει ξεμασκαρευτεί μπροστά στα μάτια της ελληνικής κοινωνίας και επομένως έγινε γνωστή η σκοπιμότης της, η «αριστερίζουσα» γλώσσα είναι η πιο θρασύς, η πιο αντιδραστική και η πιο επικίνδυνη. Όχι μόνο γιατί παραπλανά τους εργάτες, δίνοντας τους την ψευδαίσθηση της «οσονούπω» κατάκτησης της πολιτικής εξουσίας και υπό τον Ευρωπαϊκό μανδύα μετασχηματισμού της, σε εξημερωμένο φιλεργατικό και φιλολαϊκό λέοντα. Όχι μόνο γιατί κατασπαταλά την δύναμη κρούσεως των εργατών σε αόριστους χωρίς πολιτικό προσανατολισμό στόχους και σε μία βερμπαλιστική, ανούσια συνθηματολογία.
Αλλά και κυρίως, για την «αντιρατσιστική» φενάκη με την οποία επιχειρεί να καπελώσει τους Έλληνες εργάτες.
Έτσι λοιπόν ο «αντιρατσιστικός» και «αντιφασιστικός» αγώνας, γίνεται το δεύτερο πόδι της αστικής εξουσίας που, είτε θα συντρίψει τον πατριωτισμό και τον εθνισμό των Ελλήνων εργατών, είτε ακόμα χειρότερα, θα τους κάνει πάσα στην αγκαλιά του φασισμού, θέτοντας τα θεμέλια πάνω στα οποία, θα οικοδομηθεί μια εν συναινέση δικτατορία.
Τα πληρωμένα και κατευθυνόμενα «αντιρατσιστικά» και «αντιφασιστικά» κινήματα, οι πρωτοβουλίες και οργανώσεις που ξεπηδούν μέσα σε μια νύχτα, με ισχυρά οικονομικά μέσα, με πολιτικούς και κομματικούς πάτρωνες, αποδεδειγμένως δρουν διαβρωτικά και αντιδραστικά σε κάθε πόλη και κάθε γειτονιά.
Από τη μια, με την προβοκατόρικη δράση τους, παρεμποδίζουν και διαλύουν φασιστικά, οποιαδήποτε ανεξάρτητη μορφή κοινωνικού αγώνα και αντίστασης κατά της ολοένα και μεγαλύτερης εισροής λαθρομεταναστών στις γειτονίες, στοχοποιώντας και ενοχοποιώντας αυτές τις κινητοποιήσεις ως ρατσιστικές και φασιστικές.
Από την άλλη, οργανώνουν τους μετανάστες και συγκροτούν από αυτούς ομάδες κρούσεως, πραγματικά τάγματα εφόδου, και στη συνέχεια τα ξαμολούν εναντίων των Ελλήνων εργατών εξαναγκάζοντας τους στην εγκατάλειψη των γειτονιών τους και στον βίαιο εκπατρισμό τους..
Οι Έλληνες εργάτες, βάλλονται επομένως, από τα δύο άκρα τους και βαλτώνουν στο εκβιαστικό δίλημμα της εκλογής της μιας ή της άλλης πλευράς.
Είναι φανερό από τις εξελίξεις των τελευταίων επτά ετών, πως η αστική εξουσία, αφού κατέστρεψε και προλεταριοποίησε βάσει οργανωμένου σχεδίου την Ελληνική μεσαία τάξη, τώρα προχωρά ακάθεκτη στην καταστροφή της Ελληνικής εργατικής τάξεως και την αντικατάστασή της από μια εργατική Βαβέλ, από μια προλεταριακή σούπα, φθηνή εργατική δύναμη, διαθέσιμη σε κάθε ντόπιο και ξένο κεφαλαιοκράτη τυχοδιώκτη.
Η αστική εξουσία, χαρακτηρίζεται από την διγλωσσία της. Και με αυτήν την διγλωσσία, προβοκατόρικα, διχάζει τους Έλληνες εργάτες. Τους οριοθετεί σε στρατόπεδα, σε πολεμικές παρατάξεις, εφαρμόζοντας, την επικίνδυνη για την παρούσα ιστορική συγκυρία, πολιτική των άκρων.
Με την «εθνικιστική» γλώσσα, στρατολογεί την προλεταριοποιημένη μεσαία τάξη που ο βίαιος, ξαφνικός υποβιβασμός της δεν τις επιτρέπει να ανασυγκροτηθεί οικονομικά, πολιτικά και διανοητικά και άρα να συστρατευθεί σε ένα Ελληνικό εργατικό κίνημα, για να αντιπαλέψει την αιτία της καταστροφής της.
Με τη «αριστερίζουσα» γλώσσα, παρασύρει την ακέφαλη και ανερμάτιστη ιστορικά, ιδεολογικά και διανοητικά εργατική τάξη, σε ομιχλώδης και επικίνδυνους κομματικούς βάλτους.#
Ενώ όμως η «εθνικιστική» γλώσσα, είτε λόγω του αναχρονισμού που την χαρακτηρίζει, είτε λόγω της μη ύπαρξης ιδεολογικού σημείου εφαρμογής της με την Ελληνική πολιτική παράδοση, είτε λόγω της ωμών και βίαιων πολιτικών πρακτικών που εφαρμόζει, έχει ξεμασκαρευτεί μπροστά στα μάτια της ελληνικής κοινωνίας και επομένως έγινε γνωστή η σκοπιμότης της, η «αριστερίζουσα» γλώσσα είναι η πιο θρασύς, η πιο αντιδραστική και η πιο επικίνδυνη. Όχι μόνο γιατί παραπλανά τους εργάτες, δίνοντας τους την ψευδαίσθηση της «οσονούπω» κατάκτησης της πολιτικής εξουσίας και υπό τον Ευρωπαϊκό μανδύα μετασχηματισμού της, σε εξημερωμένο φιλεργατικό και φιλολαϊκό λέοντα. Όχι μόνο γιατί κατασπαταλά την δύναμη κρούσεως των εργατών σε αόριστους χωρίς πολιτικό προσανατολισμό στόχους και σε μία βερμπαλιστική, ανούσια συνθηματολογία.
Αλλά και κυρίως, για την «αντιρατσιστική» φενάκη με την οποία επιχειρεί να καπελώσει τους Έλληνες εργάτες.
Έτσι λοιπόν ο «αντιρατσιστικός» και «αντιφασιστικός» αγώνας, γίνεται το δεύτερο πόδι της αστικής εξουσίας που, είτε θα συντρίψει τον πατριωτισμό και τον εθνισμό των Ελλήνων εργατών, είτε ακόμα χειρότερα, θα τους κάνει πάσα στην αγκαλιά του φασισμού, θέτοντας τα θεμέλια πάνω στα οποία, θα οικοδομηθεί μια εν συναινέση δικτατορία.
Τα πληρωμένα και κατευθυνόμενα «αντιρατσιστικά» και «αντιφασιστικά» κινήματα, οι πρωτοβουλίες και οργανώσεις που ξεπηδούν μέσα σε μια νύχτα, με ισχυρά οικονομικά μέσα, με πολιτικούς και κομματικούς πάτρωνες, αποδεδειγμένως δρουν διαβρωτικά και αντιδραστικά σε κάθε πόλη και κάθε γειτονιά.
Από τη μια, με την προβοκατόρικη δράση τους, παρεμποδίζουν και διαλύουν φασιστικά, οποιαδήποτε ανεξάρτητη μορφή κοινωνικού αγώνα και αντίστασης κατά της ολοένα και μεγαλύτερης εισροής λαθρομεταναστών στις γειτονίες, στοχοποιώντας και ενοχοποιώντας αυτές τις κινητοποιήσεις ως ρατσιστικές και φασιστικές.
Από την άλλη, οργανώνουν τους μετανάστες και συγκροτούν από αυτούς ομάδες κρούσεως, πραγματικά τάγματα εφόδου, και στη συνέχεια τα ξαμολούν εναντίων των Ελλήνων εργατών εξαναγκάζοντας τους στην εγκατάλειψη των γειτονιών τους και στον βίαιο εκπατρισμό τους..
Οι Έλληνες εργάτες, βάλλονται επομένως, από τα δύο άκρα τους και βαλτώνουν στο εκβιαστικό δίλημμα της εκλογής της μιας ή της άλλης πλευράς.
Υπάρχει τρίτη λύση; Υπάρχει.
Και αυτή, είναι η συγκρότηση ενός Ελληνικού εργατικού μετώπου, που θα τεθεί επικεφαλής των Ελλήνων εργατών στον αγώνα τους για ουσιαστική αλλαγή της Ελλάδος, της κοινωνίας και των Ελλήνων.
Και αυτή, είναι η συγκρότηση ενός Ελληνικού εργατικού μετώπου, που θα τεθεί επικεφαλής των Ελλήνων εργατών στον αγώνα τους για ουσιαστική αλλαγή της Ελλάδος, της κοινωνίας και των Ελλήνων.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου