Πάντοτε πίστευα, πως η αστική δημοκρατία, είναι μια πόρνη που πηγαίνει με όποιον πελάτη πληρώνει τα περισσότερα και πως λαοί και χώρες, δεν πρέπει να συναναστρέφονται μαζί της.
Η σημερινή πολιτική πραγματικότητα, με υποχρεώνει να δεχθώ την παραπάνω πεποίθηση ως φυσικό νόμο. Νόμο που πρέπει να αναλυθεί πριν γίνει χρήσις του.
Πιθανόν να σφάλλω. Όμως, θα τεκμηριώσω τον ισχυρισμό μου.
Ουδείς λογικός συμπολίτης μου αμφισβητεί πλέον πως, η υπερβατική πολιτική μεθοδολογία του Αντώνη, η απολύτως συμβιβαστική και συναινετική, στα όρια της τρέλας στάση του Βαγγέλη και ο σολομώντειος, ασυνάρτητος βερμπαλισμός του Φώτη, αποτελούν ένα εκρηκτικό μείγμα ενός σχιζοφρενούς πολιτικού μυστικισμού και ενός χυδαίου μακιαβελισμού, που απειλεί να τινάξει στον αέρα, ό,τι απέμεινε όρθιο από την ισοπεδωτική διακυβέρνηση των προκατόχων τους Γιώργου και Λουκά.
Και ο Αντώνης, περιφέρεται ως πόρνη στα σαλόνια των πλούσιων Ευρωπαίων πελατών του, σπάζοντας ρεκόρ σε κάθε αγοραίο ερωτικό άθλημα και ακολασία πλην όμως, οι απολαβές για τις υπηρεσίες του, είναι κατά πολύ κατώτερες από μιας φθηνής πόρνης της Ταϊλάνδης. Ο δε Βαγγέλης παίζει τον ρόλο του ταμία, εισπράττοντας τα πενιχρά κέρδη του Αντώνη λέγοντας μας: « Πλουτίσαμε συμπατριώτες! Δοξάστε τον!». Και ο Φώτης, κάθε τόσο, βγαίνει από το κυλικείο στα διαλείμματα της προβολής της εθνικής τσόντας διαλαλώντας: « Κοκακόλες, τσιπς, σάντουιτς, λεμονάδες...».
Και ο Αντώνης, περιφέρεται ως πόρνη στα σαλόνια των πλούσιων Ευρωπαίων πελατών του, σπάζοντας ρεκόρ σε κάθε αγοραίο ερωτικό άθλημα και ακολασία πλην όμως, οι απολαβές για τις υπηρεσίες του, είναι κατά πολύ κατώτερες από μιας φθηνής πόρνης της Ταϊλάνδης. Ο δε Βαγγέλης παίζει τον ρόλο του ταμία, εισπράττοντας τα πενιχρά κέρδη του Αντώνη λέγοντας μας: « Πλουτίσαμε συμπατριώτες! Δοξάστε τον!». Και ο Φώτης, κάθε τόσο, βγαίνει από το κυλικείο στα διαλείμματα της προβολής της εθνικής τσόντας διαλαλώντας: « Κοκακόλες, τσιπς, σάντουιτς, λεμονάδες...».
Και ο όμορφος και νέος Αλέξης, που σ´αυτόν και τα νιάτα του εναπόθεσε ο λαός τις ελπίδες του, αποδεικνύεται κάθαρμα του λιμανιού που κραυγάζει κραδαίνοντας το νυχοκόπτη, κατάλοιπο και αυτός του ξεπερασμένου, με την φενάκη του νεωτερισμού, εργατισμού της Αλέκας. Πελάτης και αυτός, περιμένει στην ουρά, την σειρά του να συμμετάσχει στο όργιο του λαϊκού κρεβατιού.
Και ενώ το Τρίο Μπαλαμούτι δίνει τις καθημερινές και όχι ελευθέρας εισόδου παραστάσεις του, υπό τις μουσικές τις βλάχικης Χρυσής Εθνικιστικής Κομπανίας, οι Βόρειοι, σαν έτοιμοι από καιρό, ως άλλοι σταυροφόροι, περιμένουν το σύνθημα του Μαύρου αυτοκράτορα για να εισβάλουν στο φλεγόμενο σπίτι και να το λεηλατήσουν.
Τις εκλογές λένε πως περιμένουν, να ξαναμπεί ο Μαύρος στο Λευκό του σπίτι.
Τις εκλογές λένε πως περιμένουν, να ξαναμπεί ο Μαύρος στο Λευκό του σπίτι.
Ποίος θα μας γλιτώσει από την συμφορά; Σε ποίον να στρέψουμε τις ελπίδες μας;
Δυστυχώς δεν υπάρχει κανείς. Η συμφορά και ο θάνατος σαν την πανούκλα μας κύκλωσαν από παντού για τα καλά. (δες τον πίνακα παραπάνω). Κρατάνε όλους τους δρόμους της διαφυγής.
Σαν τελευταίοι Έλληνες λοιπόν, με θάρρος να τραβήξουμε τα σπαθιά και να δώσουμε γενναία την στερνή μάχη, υπακούοντας στο φυσικό νόμο.Δυστυχώς δεν υπάρχει κανείς. Η συμφορά και ο θάνατος σαν την πανούκλα μας κύκλωσαν από παντού για τα καλά. (δες τον πίνακα παραπάνω). Κρατάνε όλους τους δρόμους της διαφυγής.
Γιατί ξέρουμε πως ο λαός μας έχει βαθιές ρίζες. Και θα ξαναφυτρώσει ποτισμένος με το δικό μας αίμα.
Γιατί πάντα το ύστερο είναι μια νέα αρχή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου