Δημοσιεύθηκε από τον σύντροφο και συναγωνιστή Γιώργο Λούκα στο προφίλ του στο Facebook.
«ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΠΡΑΞΗ ΧΩΡΙΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ
Δεν
υπάρχει άλλο ιστορικό παράδειγμα, ίσως και διεθνώς, που να έχουν
αφαιρεθεί από την εργατική τάξη, πάνω από τις μισές θέσεις εργασίας
της, δικαιώματα και κατακτήσεις δεκαετιών, και ωστόσο οι
συνδικαλιστικοί και πολιτικοί αγώνες της να είναι εντελώς αναντίστοιχοι
των αλλεπάλληλων επιθέσεων του κεφαλαίου. Γιατί συμβαίνει αυτό; Μήπως
γιατί τα κόμματα της αριστεράς στέκονται θεωρητικά και πρακτικά ανίκανα
και ανήμπορα (εκτός του ότι οι ηγεσίες τους δεν θέλουν) να
αντιπαραταχτούν στο κεφάλαιο; Ή μήπως επειδή «η εργατική τάξη κοιμάται»,
όπως ισχυρίζονται οι… «ξύπνιοι», που ταυτόχρονα και ανοήτως λένε πως
«δεν υπάρχει εργατική τάξη»; Και τα λένε αυτά, τη στιγμή που η εργατική
τάξη, όχι μόνο «υπάρχει», αλλά και έχει αυξηθεί κυρίως τα δυο τελευταία
χρονιά, από εκατοντάδες χιλιάδες μικροεπαγγελματιών που κλείνουν
καταστήματα και βιοτεχνίες!
Ο επιστημονικός ορισμός του
Μαρξ για την εργατική τάξη, ή αλλιώς το προλεταριάτο, είναι πως αυτό δεν
κατέχει τίποτα άλλο για να ζήσει πέραν της εργατικής του δύναμης, την
οποία διαθέτει προς πώληση για λογαριασμό του κεφαλαίου. Και όταν το
κεφάλαιο δεν αγοράζει πλέον αυτήν την δύναμη της ελληνικής εργατικής
τάξης, επειδή επιδιώκει και χρησιμοποιεί την φτηνότερη εργατική δύναμη
των «λαθρο»μεταναστών, ή επειδή το ίδιο το κεφάλαιο μετατοπίζεται προς
άλλες χώρες που έχουν συμπιεσμένους μισθούς και μεροκάματα, τότε η
ελληνική εργατική τάξη καταδικάζεται κυριολεκτικά σε θάνατο. Το ίδιο σε
θάνατο καταδικάζονται και όσοι μικρομεσαίοι καταστρέφονται για τους
ίδιους λογούς, και ωστόσο δεν αντιδρούν οργανωμένα και αποφασιστικά
ενάντια στο κεφάλαιο και στο βαθμό που θα έπρεπε. Γιατί συμβαίνει αυτό,
που δεν θα χρειαζόταν να αγωνιστεί σκληρά εναντίον του κεφαλαίου, αν ο
ίδιος ο εργαζόμενος λαός κατείχε και δούλευε για λογαριασμό του τα μέσα
παράγωγης;
Κάποιοι ισχυρίζονται ότι δεν αντιστοιχούν οι
αγώνες της εργατικής τάξης με τα σημερινά προβλήματα επιβίωσης της, λόγο
της πολιτικο-ιδεολογικής της καθυστέρησης. Αλλά τη σημαίνει αυτό; Και
οφείλεται μόνο σ’ αυτό, ή μήπως και στο γεγονός ότι τα συνδικάτα και τα
κόμματα που μιλούσαν στο όνομα και για λογαριασμό της εργατικής τάξης
την έχουν στεγνά ξεπουλήσει;
Πραγματικά η συνείδηση, ή
αλλιώς, η γνώση και μόρφωση της εργατικής τάξης και των μεσαίων
κοινωνικών στρωμάτων που καθημερινά προλεταριο-ποιούνται, βρίσκεται πολύ
πίσω από το να αντιληφτούν τα βαθύτερα αίτια της κεφαλαιοκρατικής
απληστίας, κρίσης και βαρβαρότητας, που σήμερα ραγδαία και παγκόσμια
εντείνεται. Αν υπήρχε αυτή η γνώση στην εργατική τάξη, θα είχε από
δεκαετίες αναλάβει να ανατρέψει τον καπιταλισμό και να αναμορφώσει την
νέα κοινωνία. Δεν θα ήταν εφησυχασμένη και θα ένιωθε ότι θα άξιζε ο
κόπος και οι θυσίες για κάτι τέτοιο, προτού φτάσουμε όπως σήμερα (και
αύριο χειρότερα) στην πλήρη οικονομική και πολιτιστική αποδιοργάνωση και
κοινωνική καταστροφή.
Αλλά μπορούσε από μόνη της να
απόκτηση αυτήν την γνώση η εργατική τάξη, όταν, εκτός από το οκτάωρο που
ήταν αναγκασμένη να πουλιέται στον εργοδότη για τα προς το ζην, τον
επόμενο «ελεύθερο χρόνο της» την συνέθλιβαν τα «ιδεολογικά» γρανάζια
και τα εκφυλιστικά προγράμματα των κεφαλαιοκρατικών ΜΜΕ; Θα μπορούσε, ο
εργαζόμενος λαός, να τα αποφύγει όλα αυτά και από μόνος του να έχει
δημιουργήσει την δίκη του ανεξάρτητη πολιτική και πολιτιστική κουλτούρα;
Όχι φυσικά, αφού εκ’ των πραγμάτων, η κεφαλαιοκρατική τάξη που κατέχει
και καπηλεύεται τα μέσα παράγωγης, κατέχει και καπηλεύεται και ολόκληρο
το «εκπαιδευτικό πρόγραμμα» , τα μέσα ιδεολογικού αποπροσανατολισμού και
ηθικού ξεπεσμού της εργατικής τάξης, συμφώνα με τα δικά της ιδιοτελή
συμφέροντα και «πρότυπα».
Είναι χαρακτηριστικό ότι όσο ο
καπιταλισμός βυθίζεται στην κρίση και στη θανάσιμη αγωνιά του, μη τυχόν
και συνειδητοποιηθούν, οργανωθούν και ξεσηκωθούν τα εκατομμύρια των
εκατομμυρίων καταπιεσμένων εργατών του πλανήτη και τον ανατρέψουν, άλλο
τόσο επιδιώκει λυσσασμένα να επιβάλει τον εκφυλισμό και την απανθρωπιά
ολόκληρης την κοινωνίας! Δείτε (και επί τέλους εξεγερθείτε) με ποσό
κυνισμό πέρασαν στην… «ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ» την καθ’ όλα
ΕΚΦΥΛΙΣΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ να αποποινικοποιούνται, να θεωρούνται «ανάπηροι» και
να επιδοτούνται, όλοι οι… παιδεραστές μέχρι και όλοι οι… κοπρολάγνοι!
«Τζέντλεμαν» του ύφους και «ήθους» ενός δοτού «πρωθυπουργού», του
Παπαδήμα, (και των Βουλευτο-κοπρόσκυλων του χρηματικού κεφαλαίου - που
αν βρίσκονταν απροστάτευτοι από τα ΜΑΤ θα αρκούσε ένας… «λουκάνικος» να
τους κάνει όλους μια χαψιά!) νομοθετούν και ψηφίζουν την
ΑΠΟΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ και την ελεύθερη διακίνηση των ναρκωτικών! Κατέχοντας
με το «δίκαιο του ισχυρού» και όχι με την ισχύ του δικαίου, την κρατική
κεφαλαιοκρατική εξουσία και τα ΜΜΕ, μας επιβάλουν ΑΡΕΣΕΙ ΔΕΝ ΑΡΕΣΕΙ την
ιδεολογία και την «ηθική» τους!
Αυτό φυσικά δεν σημαίνει,
ότι, «τίποτα καλύτερο δεν θα μπορούσε να έχει γίνει και γι’ αυτό δεν το
κάναμε». Αντίθετα, θα έπρεπε και θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει πολλά
προκειμένου να υπήρχαν σήμερα περισσότερες και εντονότερες αντιστάσεις,
στην προσπάθεια της άρχουσας τάξης να διαφθείρει ιδεολογικά και ηθικά
την συνείδηση και την πράξη της εργατικής τάξης και ολόκληρης της
κοινωνίας. Θα έπρεπε ήδη να είναι έτοιμος από καιρό ένας ικανοποιητικός
αριθμός εργατών, ιδεολογικά πολιτικά και πολιτιστικά ξεκαθαρισμένων,
ώστε στην δύσκολη εποχή σαν αυτήν να μπορέσουν να παίξουν κάποιο
σημαντικό ρόλο στην εξύψωση της συνείδησης της εργατικής τάξης, με σκοπό
την πολυπόθητη κοινωνική ανατροπή και αλλαγή.
Γι’ αυτήν
την καθυστέρηση της ταξικής προλεταριακής συνείδησης, την μεγαλύτερη
ευθηνή φέρουν, οι συνδικαλιστικοί και πολιτικοί «εκπρόσωποι των
εργαζόμενων», οι οποίοι, όχι μόνο για την εργατική τάξη, αλλά ούτε για
την δίκη τους επαναστατική-μαρξιστική μόρφωση ενδιαφερθήκαν ποτέ. Αυτοί
φέρουν την καίρια ευθηνή και όχι το κεφάλαιο, που δεν ήταν ανόητο να
μορφώσει τους εργάτες για να το ανατρέψουν. Ούτε φυσικά θα το έκαναν
αυτό, οι βολεμένοι στον καπιταλισμό «διανοούμενοι», τους οποίους πολλοί
προσκαλούν μάταια «να σταθούν στο πλευρό του λάου». Με κάποιους
διανοουμένους, ίσως κάποτε αυτό συμβεί, όταν αυτοί δεν θα έχουν πλέον
ούτε σεντς μέσα στο παντελόνι… Γι’ αυτό και την διανοητική εξύψωση της
εργατικής τάξης πρέπει να την αναλάβουν, οι ποιο ικανοί στην θεωρία και
στην ταξική πάλη αγωνιστές της.
Όπως την κοινωνική της
απελευθέρωση από την μισθωτή σκλαβιά (και τώρα από την ανεργία και την
πεινά) κανείς δεν πρόκειται να της την χαρίσει, έτσι και την ιδεολογική
της εξύψωση μόνη της πρέπει η εργατική τάξη να την κατακτήσει. Και αν
«χάσουμε» λίγο από τον χαμένο χρόνο μας. Και αν εγκαταλείψουμε τα
χαζοκούτια μας και πάρουμε ένα μαρξιστικό βιβλίο κατά προτίμηση και
διαβάσουμε. Και αν οργανωθούμε και συζητήσουμε, αντί να στέλνουμε σαχλά
μυνηματάκια μεταξύ μας και να παίζουμε ανόητα παιχνίδια στους
υπολογιστές μας. Και αν χρησιμοποιούσαμε εμείς τα ηλεκτρονικά μέσα για
τους δικούς μας και όχι τους δικούς τους σκοπούς, τότε ΝΑΙ (!) ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ
ΟΙ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΓΕΝΙΕΣ πρόκειται να κερδίσουμε έναν ολόκληρο κόσμο!
Το
γεγονός ότι η συνδικαλιστική και κομματική γραφειοκρατία της αριστεράς,
στο σύνολο σχεδόν της πολίτικης της, είναι ευθυγραμμισμένη με την
πολιτική του κεφαλαίου στις βασικές του επιλογές, όπως της εισαγωγής στη
χώρα μας τρεισήμισι και πλέον εκατομμυρίων μεταναστών, που για
λογαριασμό του κεφαλαίου εδώ και μια δεκαετία συντριβούν μισθούς και
εργασιακά δικαιώματα και αντικαθιστούν την ελληνική εργατική τάξη από
την παραγωγή, αυτό δεν είναι τυχαίο. Οφείλεται στον αντιθεωρητισμό
-αναθεωρητισμό του μαρξισμού της ηγεσίας της αριστεράς, που την οδήγησε
συνάμα στην αστική ιδεολογία και στην ηθική της παρακμή! Μια παρακμή που
την οδήγησε, χωρίς ίχνος ντροπής, να έχει γαντζωθεί στα προνόμια ενός
συστήματος που καταρρέει και δεν λέει να ξεκολλήσει από αυτό! Γι’ αυτό
και θα παρασυρθεί μαζί του στον λάκκο που θα του ανοίξουν οι αδούλωτοι -
και μέρα τη μέρα εκπαιδευμένοι στον μαρξισμό και στην ταξική πάλη -
επαναστάτες εργάτες!
Φυσικά στο καμίνι της ταξικής πάλης
και κυρίως της θεωρητικής σφυρηλάτησης, δεν συμμετέχουν όλοι οι
εργαζόμενοι, ταυτόχρονα και στον ίδιο βαθμό. Ζώντας σε καθεστώς διαρκούς
αναζήτησης εργασίας για την τροφή της οικογένειας, αλλά και
ανταγωνισμού και ατομικιστικών επιδιώξεων, όταν το μεροκάματο
διεκδικείται έστω και προσωρινά, κάποιοι μένουν πίσω και κάποιοι
προχωρούν μπροστά. Στην παρούσα όμως κρίση, που δεν φαίνεται να είναι
και σίγουρα δεν είναι προσωρινή, η γενική πορεία των εργατών θα είναι
αναπόφευκτα προς τα εμπρός. Η δικαιολογημένη έλλειψη εμπιστοσύνης στα
κόμματα της αριστεράς και στα συμβιβασμένα συνδικάτα, από την πλευρά των
καταπροδομένων εργατών, όχι μόνο δεν θα τους αποθαρρύνει, αλλά και θα
τους πεισμώσει ποιο πολύ, για αγώνα ακόμα και ενάντια στους
συμβιβασμένους «ηγέτες». Δεν απέχουμε πολύ από τη μέρα και ώρα, που οι
άνεργοι εργάτες, θα κυνηγούν με τα επαναστατικά τους επιχειρήματα αλλά
και με τις πέτρες, όχι μόνο τους εκπροσώπους του κεφαλαίου, αλλά και
τους «δικούς τους» προδότες!»
Στο δεύτερο πρόσεχες κεφάλαιο: «ΟΙ ΥΛΙΚΟΙ ΟΡΟΙ ΕΚΦΥΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ»
