Η τρίτη λύση.

   Καθήκον των Ελλήνων εργατών και υποχρέωσή τους απέναντι στο λαό και την χώρα, είναι να μετασχηματίσουν τον εαυτό τους από προλεταριακή, ανοργάνωτη και άβουλη μάζα, σε τάξη οργανωμένη, πατριωτική, με πολιτικούς στόχους, βηματισμό και με δυναμική κρούσεως. Διαφορετικά, θα διαιωνίζεται ο κατασπαραγμός τους από την αστική εξουσία η οποία, όπως αποδείχνουν τα ιστορικά γεγονότα, δεν έχει εθνική υπόσταση, δεν οριοθετείται από σύνορα, είναι ανιστόρητη, δεν ταυτίζεται με πατριωτικές αξίες και παραδόσεις και άρα, είναι ανθελληνική, αντεργατική, αντιλαϊκή.
   Είναι φανερό από τις εξελίξεις των τελευταίων επτά ετών, πως η αστική εξουσία, αφού κατέστρεψε και προλεταριοποίησε βάσει οργανωμένου σχεδίου την Ελληνική μεσαία τάξη, τώρα προχωρά ακάθεκτη στην καταστροφή της Ελληνικής εργατικής τάξεως και την αντικατάστασή της από μια εργατική Βαβέλ, από μια προλεταριακή σούπα, φθηνή εργατική δύναμη, διαθέσιμη σε κάθε ντόπιο και ξένο κεφαλαιοκράτη τυχοδιώκτη.
   Η αστική εξουσία, χαρακτηρίζεται από την διγλωσσία της. Και με αυτήν την διγλωσσία, προβοκατόρικα, διχάζει τους Έλληνες εργάτες. Τους οριοθετεί σε στρατόπεδα, σε πολεμικές παρατάξεις, εφαρμόζοντας, την επικίνδυνη για την παρούσα ιστορική συγκυρία, πολιτική των άκρων.
   Με την «εθνικιστική» γλώσσα, στρατολογεί την προλεταριοποιημένη μεσαία τάξη που ο βίαιος, ξαφνικός υποβιβασμός της δεν τις επιτρέπει να ανασυγκροτηθεί οικονομικά, πολιτικά και διανοητικά και άρα να συστρατευθεί σε ένα Ελληνικό εργατικό κίνημα, για να αντιπαλέψει την αιτία της καταστροφής της.
  Με τη «αριστερίζουσα» γλώσσα, παρασύρει την ακέφαλη και ανερμάτιστη ιστορικά, ιδεολογικά και διανοητικά εργατική τάξη, σε ομιχλώδης και επικίνδυνους κομματικούς βάλτους.#
   Ενώ όμως η «εθνικιστική» γλώσσα, είτε λόγω του αναχρονισμού που την χαρακτηρίζει, είτε λόγω της μη ύπαρξης ιδεολογικού σημείου εφαρμογής της με την Ελληνική πολιτική παράδοση, είτε λόγω της ωμών και βίαιων πολιτικών πρακτικών που εφαρμόζει, έχει ξεμασκαρευτεί μπροστά στα μάτια της ελληνικής κοινωνίας και επομένως έγινε γνωστή η σκοπιμότης της, η «αριστερίζουσα» γλώσσα είναι η πιο θρασύς, η πιο αντιδραστική και η πιο  επικίνδυνη. Όχι μόνο γιατί παραπλανά τους εργάτες, δίνοντας τους την ψευδαίσθηση της «οσονούπω» κατάκτησης της πολιτικής εξουσίας και υπό τον Ευρωπαϊκό μανδύα μετασχηματισμού της, σε εξημερωμένο φιλεργατικό και φιλολαϊκό λέοντα. Όχι μόνο γιατί κατασπαταλά την δύναμη κρούσεως των εργατών σε αόριστους χωρίς πολιτικό προσανατολισμό στόχους και σε μία βερμπαλιστική, ανούσια συνθηματολογία.
Αλλά και κυρίως, για την «αντιρατσιστική» φενάκη με την οποία επιχειρεί να καπελώσει τους Έλληνες εργάτες.
   Έτσι λοιπόν ο «αντιρατσιστικός» και «αντιφασιστικός» αγώνας, γίνεται το δεύτερο πόδι της αστικής εξουσίας που, είτε θα συντρίψει τον πατριωτισμό και τον εθνισμό των Ελλήνων εργατών, είτε ακόμα χειρότερα, θα τους κάνει πάσα στην αγκαλιά του φασισμού, θέτοντας τα θεμέλια πάνω στα οποία, θα οικοδομηθεί μια εν συναινέση δικτατορία.
  Τα πληρωμένα και κατευθυνόμενα «αντιρατσιστικά» και  «αντιφασιστικά» κινήματα, οι  πρωτοβουλίες και οργανώσεις που ξεπηδούν μέσα σε μια νύχτα, με ισχυρά οικονομικά μέσα, με πολιτικούς και κομματικούς πάτρωνες, αποδεδειγμένως δρουν διαβρωτικά και αντιδραστικά σε κάθε πόλη και κάθε γειτονιά.
    Από τη μια, με την προβοκατόρικη δράση τους, παρεμποδίζουν και διαλύουν φασιστικά, οποιαδήποτε ανεξάρτητη μορφή κοινωνικού αγώνα και αντίστασης κατά της ολοένα και μεγαλύτερης εισροής λαθρομεταναστών στις γειτονίες, στοχοποιώντας και ενοχοποιώντας αυτές τις κινητοποιήσεις ως ρατσιστικές και  φασιστικές.
  Από την άλλη, οργανώνουν τους μετανάστες και συγκροτούν από αυτούς ομάδες κρούσεως, πραγματικά τάγματα εφόδου, και στη συνέχεια τα ξαμολούν εναντίων των Ελλήνων εργατών εξαναγκάζοντας τους στην εγκατάλειψη των γειτονιών τους και στον βίαιο εκπατρισμό τους..
   Οι Έλληνες εργάτες, βάλλονται επομένως, από τα δύο άκρα τους και βαλτώνουν στο εκβιαστικό δίλημμα της εκλογής της μιας ή της άλλης πλευράς. 

   Υπάρχει τρίτη λύση; Υπάρχει.  
  Και αυτή, είναι η συγκρότηση ενός Ελληνικού εργατικού μετώπου, που θα τεθεί επικεφαλής των Ελλήνων εργατών στον αγώνα τους για ουσιαστική αλλαγή της Ελλάδος, της κοινωνίας και των Ελλήνων.

Ο διαχρονικός Μαζάνθρωπος

  Η σύγχρονη μεγαλούπολη, μεταξύ των πολλών χαρακτηριστικών ιδιοτήτων του περιβάλλοντός της, έχει την ιδιότητα να μαζικοποιεί τους ανθρώπους. Μια ιδιότητα, απόρροια του πληθυσμιακού συγκεντρωτισμού της.
  Η πρώτη μεγαλούπολη στην ιστορία της ανθρωπότητος, ήταν η αρχαία Ρώμη της αυτοκρατορικής περιόδου. Με πληθυσμό άνω του ενός εκατομμυρίου κατοίκων, έγινε πρότυπο για την δημιουργία πολυπληθών αστικών κέντρων,διάσπαρτων στην επικράτεια της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Η δε κοινωνική διαστρωμάτωση της Ρώμης και ο ταξικός διαχωρισμός, αποτέλεσε το καλούπι της ταξικής οργάνωσης των σύγχρονων μεγαλουπόλεων.
   Από την εποχή της Θρησκευτικής Μεταρρύθμισης του 16ου αιώνα και μετά, ειδικότερα στην Αγγλία, εμφανίζεται και αναπτύσσεται η καπιταλιστική οργάνωση της κοινωνίας σε μητροπόλεις, στις οποίες συγκεντρώνονται μεγάλοι αγροτικοί πληθυσμοί που μετατρέπονται σταδιακά σε φθηνή εργατική δύναμη. Τότε εμφανίζονται και αναπτύσσονται και οι έμποροι, πλοιοκτήτες, βιομήχανοι κλπ, που θα σχηματίσουν μια νέα κοινωνική τάξη, την αστική.
   Με την έκρηξη της Γαλλικής επαναστάσεως, και την άνοδο της αστικής τάξεως στην εξουσία, εμφανίζεται και ο μαζικοποιημένος άνθρωπος ή Μαζάνθρωπος, που θα αποτελέσει μετά τον Α' παγκόσμιο πόλεμο, τον βασικότερο πυρήνα της καπιταλιστικής κοινωνικής οργάνωσης της σύγχρονης μεγαλουπόλεως του ανεπτυγμένου δυτικού κόσμου, ιδιαίτερα μετά την εκρηκτική τεχνολογική ανάπτυξη στα τέλη το 20ου αιώνα.
    Ο Μαζάνθρωπος προέρχεται κυρίως από τις χαμηλότερες κοινωνικές τάξεις που είναι και οι πολυπληθέστερες.  Κύριο χαρακτηριστικό του, είναι η συνειδησιακή του αλλοτρίωση και η υποταγή του στη μαζική κοινωνική οργάνωση. Ο Μαζάνθρωπος, δεν αντιλαμβάνεται την έννοια της πατρίδος ενώ σκέφτεται, αποφασίζει και δρα μαζικά και μόνον όταν διαταραχθεί το σταθερό κοινωνικό και οικονομικό περιβάλλον που τον συντηρεί. Ο Μαζάνθρωπος είναι επιρρεπής στον καταναλωτισμό και την αποχαύνωση που του προσφέρει απλόχερα η οικονομική ευημερία οποιασδήποτε μορφής. Γι' αυτό και το χρήμα για τον Μαζάνθρωπο, αποτελεί το κυριότερο μέσον εξασφάλισης της ευτυχίας και της επιτυχίας του. Χρησιμοποιεί και καταναλώνει τα προϊόντα της επιστημονικής εργασίας, χωρίς ωστόσο να νιώθει υποχρεωμένος να αντιληφθεί την πραγματική τους αξία ή την λειτουργία. Η επιστήμη και η τεχνολογία, είναι καλές για αυτόν, στον βαθμό που τον εξυπηρετούν ή τον διασκεδάζουν. Ο ίδιος επαναπαύεται, στον κακής ποιότητος μυστικιστικό και θρησκευτικό συβαριτισμό. Άλλωστε η μεγαλύτερη δύναμη του Μαζανθρώπου είναι η Άγνοια, πίσω από την οποία καλύπτει την ανεπάρκειά του και τις αδυναμίες του.
   Ο Μαζάνθρωπος, αντανακλά τον εαυτό του στην κρατική διοικητική οργάνωση και στο πολιτικό σύστημα. Οι πολιτικοί του αντιπρόσωποι, μιλούν την γλώσσα του, είναι το μεγάφωνο της φωνής του. Η ηθική τους, τα ιδανικά τους και το σύστημα αξιών τους, μεταβάλλονται από καιρού εις καιρόν, υπακούοντας στους χαοτικούς νομούς των μαζών.  Για τον Μαζάνθρωπο, η σταθερές αξίες και παραδόσεις, η ιστορία, η τέχνη, αποτελούν γραφικές αναπαραστάσεις, που μπορούν μελλοντικά να γίνουν απειλητικές ή εμπόδια στο τυχοδιωκτισμό του, στο κυνήγι του χρήματος. Γιαυτό, σαν τον Προκρούστη, πάντοτε θα τις φέρνει στα μέτρα του ή αν δεν μπορεί να το κάνει, θα τις εξαφανίσει παντελώς. Θα τις καταστρέψει.
   Στην Ναζιστική Γερμανία, ο Μαζάνθρωπος είχε φθάσει στην παντοδυναμία του. Η παγκόσμια οικονομική οικονομική ύφεση της δεκαετίας του 30, αποσταθεροποίησε την επίπλαστη ευημερία του.
    Οι νέες και δυσάρεστες οικονομικές συνθήκες, τον ανάγκασαν να άρει την εμπιστοσύνη του από το δημοκρατικό πολιτικό σύστημα και να την ποντάρει σε ένα πιο συντηρητικό και κλειστό. Αναζήτησε τον ισχυρό ηγέτη, τον Έναν και τον Απόλυτο εαυτό του. Και τον βρήκε στο πρόσωπο του Χίτλερ.
     Αυτός,για τα επόμενα χρόνια θα υλοποιούσε τις επιθυμίες του Γερμανού Μαζάνθρωπου. Θα εξαφάνιζε ό,τι τον απειλούσε. Θα του ξανάφερνε την ευημερία που έχασε με την μορφή γαιών, σκλάβων και γενικότερα της αυτοκρατορικής ισχύος. 

    Έτσι, ο Γερμανός Μαζάνθρωπος, δημιούργησε την νέα ιστορία του, τις νέες αξίες του, τον ηγέτη του, την νέα κρατική του διοίκηση, την Γκεστάπο του, τα τέλεια SS του, τα στρατόπεδα του, τα κάθε λογής σύγχρονα όπλα του. Και στην συνέχεια,επηρεασμένος από τον ονειρικό εθνικιστικό οργασμό του ρίχτηκε στην μάχη μέχρι που τον νίκησε ο σοβιετικός Μαζάνθρωπος με τους συμμάχους του.  Δεν απογοητεύθηκε όμως από την ήττα του. Απλώς, πέταξε στα σκουπίδια ό,τι δημιούργησε και επικαλέσθηκε το προνόμιο της Άγνοιας. Συγχωνεύθηκε με τον Αμερικανό Μαζάνθρωπο και συνέχισε την διαιώνιση του εαυτού του.
  Η σημερινή παγκόσμια οικονομική κρίση αλλά και τα Βαβέλ περιβάλλοντα των μεγαλουπόλεων, τα επιβεβλημένα από τα δόγματα της Παγκοσμιοποίησης και του πολυπολιτισμού, αναγκάζουν τον Μαζάνθρωπο να ορθώσει οργισμένος και πάλι το ανάστημά του.  Με την ίδια διαχρονική συμπεριφορά και αντίληψη, θα αναζητήσει μοιραία τον Έναν, τον Απόλυτο εαυτό του για να τον ενθρονίσει και να τον οδηγήσει σε νέες μάχες. Και οι υποψήφιοι που διαγωνίζονται για αυτήν τη θέση, είναι πολλοί και αφανείς.
Αυτό όμως που προκαλεί ανησυχία, είναι ότι ο σύγχρονος Μαζάνθρωπος διαθέτει μεγάλη τεχνολογική ισχύ που μπορεί να τον καταστρέψει ολοκληρωτικά.