Προβληματισμοί,στοχασμοί πάνω σε φιλοσοφικά θέματα
Δευτέρα 8 Οκτωβρίου 2007
Σας καλοσορίζουμε στη Φιλοσοφική Στέγη.
Εδώ εκφράζουμε απόψεις, σκέψεις γύρω απο φιλοσοφικά θέματα όπως η ύπαρξη, η κοινωνία, η επιστήμη, η ζωή κ.α.
4 σχόλια:
Ανώνυμος
είπε...
Αγαπητοί φίλοι, χαίρετε Θα ήθελα, πρώτ' απ' όλα, να χαιρετίσω την έναρξη λειτουργίας αυτού του blog, το οποίο ελπίζω να συμβάλει στη διεξαγωγή ενός σοβαρού διαλόγου γύρω από τα φιλοσοφικά θέματα. Αφού ευχηθώ στον εμπνευστή του υγεία, μακροημέρευση και ρωμαλέα σκέψη, δράττομαι της ευκαιρίας να θέσω, προς κοινό προβληματισμό, το εξής... πρόβλημα: Η ύλη βρίσκεται σε αδιάκοπη κίνηση. Μάλιστα, γι' αυτήν μπορεί να ειπωθεί ότι κανένα (υλικό) ον δεν είναι ίσο με τον εαυτό του. Από την άλλη μεριά, υπάρχουν, αναμφισβήτητα, βεβαιότητες (που νιώθουμε) μέσα στην ανθρώπινη συνείδηση (π.χ. όταν πιστεύουμε ότι "αυτός ο αναπτήρας είναι κίτρινου χρώματος"). Εάν δεχθούμε, λοιπόν, ότι ο άνθρωπος είναι ένα αποκλειστικά υλικό ον, πώς μπορούμε να συμβιβάσουμε, αφ' ενός, την αδιάκοπη μεταβλητότητα του υλικού κόσμου (ο οποίος περιλαμβάνει και την ανθρώπινη συνείδηση) με, αφ' ετέρου, τη (σχετική) σταθερότητα των βεβαιοτήτων , οι οποίες έχουν κάποια (μη μηδενική) χρονική διάρκεια; Μήπως, θα πρέπει, λόγω αυτής της δυσκολίας, να θεωρήσουμε ότι η ανθρώπινη συνείδηση δεν έχει αποκλειστικά υλική "σύσταση"; Σας αποχαιρετώ (προς το παρόν) ΝΜ
Εκτός από τις ποσότητες (π.χ., «η θερμοκρασία της ατμόσφαιρας είναι σήμερα 25 βαθμοί Κελσίου»), στην ύλη υπάρχουν και ποιοτικές καταστάσεις (π.χ., διαφορετική είναι η κατάσταση του αερίου από αυτήν του υγρού). Είναι λοιπόν πιθανό – αν και δεν ξέρω να υπάρχει, ακόμα, επιστημονική απόδειξη αυτού – η βεβαιότητα που νιώθουμε για ορισμένες καταστάσεις (π.χ., «αυτό το αντικείμενο είναι κίτρινου χρώματος») να είναι μία ποιοτική κατάσταση (ύπαρξη ποιότητας) μέσα στο σώμα μας – πιθανώς στον εγκέφαλό μας. Έτσι, δεν χρειάζεται να καταφύγουμε σε κάποιο μη υλικό "τμήμα" της συνείδησής μας.
Όταν έγραφα για ποιοτικές καταστάσεις μέσα στο σώμα μας, εννοούσα ποιοτικές καταστάσεις σε ένα μέρος του σώματος, π.χ. σε ένα μέρος του εγκεφάλου, δηλαδή όχι κατ’ ανάγκην στο σύνολο. Όσον αφορά το τι είναι οι ποιότητες, ακολουθούσα τη μαρξιστική φιλοσοφία, σύμφωνα με την οποία, κάθε εμφάνιση νέας ποιότητας εισάγει νέους νόμους της ύλης. Έτσι, π.χ. - δικό μου το παράδειγμα - όταν ένα υγρό γίνει αέριο αρχίζουν να ισχύουν γι’ αυτό νέοι νόμοι (παράλληλα με ορισμένους παλιούς), που του επιτρέπουν να μεταβάλλει τον όγκο του σύμφωνα με την πίεση και τη θερμοκρασία του (PV=nRT), γεγονός που δεν ισχύει, στον ίδιο βαθμό, για το υγρό (Τα υγρά είναι συμπιεστά μέχρις ενός ορισμένου ορίου. Επίσης, δεν αυξάνει ο όγκος τους σύμφωνα με την παραπάνω εξίσωση, όταν ελαττωθεί η πίεση πάνω σ’ αυτά. Αυτά, σύμφωνα με όσα διδάχθηκα στη Μέση Εκπαίδευση). Δίνω την εξήγηση που μόλις εξέθεσα, χωρίς να είμαι πεπεισμένος για την ορθότητά της. Το ερώτημα που έθεσα στο πρώτο μου σχόλιο, ήταν το εξής: πώς είναι δυνατόν οι βεβαιότητες, που είναι υλικά φαινόμενα, να παραμένουν σταθερές επί κάποιο χρονικό διάστημα, ενώ η ύλη, που είναι αυτή που τις δημιουργεί, αλλάζει διαρκώς με την πάροδο του χρόνου, έτσι ώστε σε καμμία στιγμή δεν είναι αυτό που ήταν την προηγούμενη στιγμή;
Δύο ακόμη απαντήσεις στο παραπάνω ερώτημα: α) Οι βεβαιότητες οφείλονται σε κάποια (ή κάποιες) από τις ιδιότητες κάποιων υλικών σωμάτων και όχι στα ίδια τα εν λόγω σώματα ως σύνολα. β) Δεν βρίσκεται κάθε υλικό ον σε διαρκή μεταβολή. Διαλέγετε και παίρνετε... Σημείωση: και η άποψη ότι το υλικό ον δεν είναι ίσο με τον εαυτό του σε μία δεδομένη χρονική στιγμή, μπορεί, ίσως, να τεθεί υπό αμφισβήτηση.
4 σχόλια:
Αγαπητοί φίλοι, χαίρετε
Θα ήθελα, πρώτ' απ' όλα, να χαιρετίσω την έναρξη λειτουργίας αυτού του blog, το οποίο ελπίζω να συμβάλει στη διεξαγωγή ενός σοβαρού διαλόγου γύρω από
τα φιλοσοφικά θέματα.
Αφού ευχηθώ στον εμπνευστή του υγεία, μακροημέρευση και ρωμαλέα σκέψη, δράττομαι της ευκαιρίας να θέσω, προς κοινό προβληματισμό, το εξής... πρόβλημα:
Η ύλη βρίσκεται σε αδιάκοπη κίνηση. Μάλιστα, γι' αυτήν μπορεί να ειπωθεί ότι κανένα (υλικό) ον δεν είναι ίσο με τον εαυτό του.
Από την άλλη μεριά, υπάρχουν, αναμφισβήτητα, βεβαιότητες (που νιώθουμε) μέσα στην ανθρώπινη συνείδηση (π.χ. όταν πιστεύουμε ότι "αυτός ο αναπτήρας είναι κίτρινου χρώματος").
Εάν δεχθούμε, λοιπόν, ότι ο άνθρωπος είναι ένα αποκλειστικά υλικό ον, πώς μπορούμε να συμβιβάσουμε, αφ' ενός, την αδιάκοπη μεταβλητότητα του υλικού κόσμου (ο οποίος περιλαμβάνει και την ανθρώπινη συνείδηση) με, αφ' ετέρου, τη (σχετική) σταθερότητα των βεβαιοτήτων , οι οποίες έχουν κάποια (μη μηδενική) χρονική διάρκεια;
Μήπως, θα πρέπει, λόγω αυτής της δυσκολίας, να θεωρήσουμε ότι η ανθρώπινη συνείδηση δεν έχει αποκλειστικά υλική "σύσταση";
Σας αποχαιρετώ (προς το παρόν)
ΝΜ
Αγαπητοί φίλοι, χαίρετε.
Βρήκα μία απάντηση στο παραπάνω ερώτημά μου:
Εκτός από τις ποσότητες (π.χ., «η θερμοκρασία της ατμόσφαιρας είναι σήμερα 25 βαθμοί Κελσίου»), στην ύλη υπάρχουν και ποιοτικές καταστάσεις (π.χ., διαφορετική είναι η κατάσταση του αερίου από αυτήν του υγρού). Είναι λοιπόν πιθανό – αν και δεν ξέρω να υπάρχει, ακόμα, επιστημονική απόδειξη αυτού – η βεβαιότητα που νιώθουμε για ορισμένες καταστάσεις (π.χ., «αυτό το αντικείμενο είναι κίτρινου χρώματος») να είναι μία ποιοτική κατάσταση (ύπαρξη ποιότητας) μέσα στο σώμα μας – πιθανώς στον εγκέφαλό μας.
Έτσι, δεν χρειάζεται να καταφύγουμε σε κάποιο μη υλικό "τμήμα" της συνείδησής μας.
Αυτά προς το παρόν. Θα τα ξαναπούμε.
Αγαπητέ φίλε Φιλόσοφε.
Όταν έγραφα για ποιοτικές καταστάσεις μέσα στο σώμα μας, εννοούσα ποιοτικές καταστάσεις σε ένα μέρος του σώματος, π.χ. σε ένα μέρος του εγκεφάλου, δηλαδή όχι κατ’ ανάγκην στο σύνολο.
Όσον αφορά το τι είναι οι ποιότητες, ακολουθούσα τη μαρξιστική φιλοσοφία, σύμφωνα με την οποία, κάθε εμφάνιση νέας ποιότητας εισάγει νέους νόμους της ύλης. Έτσι, π.χ. - δικό μου το παράδειγμα - όταν ένα υγρό γίνει αέριο αρχίζουν να ισχύουν γι’ αυτό νέοι νόμοι (παράλληλα με ορισμένους παλιούς), που του επιτρέπουν να μεταβάλλει τον όγκο του σύμφωνα με την πίεση και τη θερμοκρασία του (PV=nRT), γεγονός που δεν ισχύει, στον ίδιο βαθμό, για το υγρό (Τα υγρά είναι συμπιεστά μέχρις ενός ορισμένου ορίου. Επίσης, δεν αυξάνει ο όγκος τους σύμφωνα με την παραπάνω εξίσωση, όταν ελαττωθεί η πίεση πάνω σ’ αυτά. Αυτά, σύμφωνα με όσα διδάχθηκα στη Μέση Εκπαίδευση). Δίνω την εξήγηση που μόλις εξέθεσα, χωρίς να είμαι πεπεισμένος για την ορθότητά της.
Το ερώτημα που έθεσα στο πρώτο μου σχόλιο, ήταν το εξής: πώς είναι δυνατόν οι βεβαιότητες, που είναι υλικά φαινόμενα, να παραμένουν σταθερές επί κάποιο χρονικό διάστημα, ενώ η ύλη, που είναι αυτή που τις δημιουργεί, αλλάζει διαρκώς με την πάροδο του χρόνου, έτσι ώστε σε καμμία στιγμή δεν είναι αυτό που ήταν την προηγούμενη στιγμή;
Φιλικά,
ΝΜ
Δύο ακόμη απαντήσεις στο παραπάνω ερώτημα:
α) Οι βεβαιότητες οφείλονται σε κάποια (ή κάποιες) από τις ιδιότητες κάποιων υλικών σωμάτων και όχι στα ίδια τα εν λόγω σώματα ως σύνολα.
β) Δεν βρίσκεται κάθε υλικό ον σε διαρκή μεταβολή.
Διαλέγετε και παίρνετε...
Σημείωση: και η άποψη ότι το υλικό ον δεν είναι ίσο με τον εαυτό του σε μία δεδομένη χρονική στιγμή, μπορεί, ίσως, να τεθεί υπό αμφισβήτηση.
Δημοσίευση σχολίου