Συχνά ακούω, από ανθρώπους που είναι δικαιολογημένα απογοητευμένοι από την κοινωνική μας κατάσταση και από την ομολογουμένως επιπόλαιη άσκηση εξουσίας από τις κυβερνήσεις αλλά και από την υποβάθμιση του πολιτικού λόγου γενικότερα, την άποψη:
« Μία χούντα χρειαζόμαστε για να προκόψουμε» ή «Ένας Χίτλερ θα έβαζε τα πράματα στη θέση τους» καθώς και άλλες παρόμοιες απόψεις.
Επικαλούμενος τις ιστορικές σελίδες, θα γράψω πως τέτοιες πολιτικές επιλογές, είτε αυτές επεβλήθησαν είτε συνειδητές ήταν, είχαν ολέθρια αποτελέσματα.
Τον περασμένο αιώνα, τα ολοκληρωτικά καθεστώτα, κόστισαν στους λαούς στους οποίους επεβλήθησαν εκατοντάδες εκατομμύρια νεκρούς που έπεσαν στα πεδία των μαχών, στα εκτελεστικά αποσπάσματα, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και αλλού ενώ, ο κοινωνικός διχασμός που προκάλεσαν, χρειάστηκε πολύ χρονικό διάστημα για να ξεπεραστεί. Συν αυτών οι εθνικές και άλλες τραγωδίες και καταστροφές με ανυπολόγιστες οικονομικές συνέπειες, καθυστέρησαν την ανάπτυξη των λαών σε όλους τους τομείς.
Είναι αληθές πως στα πλαίσια της δημοκρατίας γίνονται μεγάλα και μικρά λάθη τις συνέπειες των οποίων τις πληρώνουμε όλοι. Είναι όμως επίσης αληθές, πως ένας καταπιεσμένος λαός εν συγκρίσει με έναν ελεύθερο λαό, δεν έχει την δυνατότητα να διορθώσει τα όποια λάθη (τουλάχιστον με ήπια μέσα). Είναι έρμαιο της τυραννίας που τον οδηγεί στον όλεθρο.
Η ελευθερία που διέπει την δημοκρατία, διαθέτει λοιπόν μια πολύτιμη δυνατότητα: Τον μηχανισμό διόρθωσης των λαθών . Ένα μηχανισμό που διαρθρώνεται από ισχυρούς θεσμούς, από νόμους και συντάγματα.
Η ελευθερία είναι πολύτιμο αγαθό που δεν χαρίζεται αλλά κατακτάται με διαρκή αγώνα και εφόσον την διαθέτουμε, οφείλουμε να την προστατεύσουμε χρησιμοποιώντας παράλληλα τις όποιες δυνατότητες αυτή μας παρέχει.
2 σχόλια:
Λίγες σκέψεις για τη δημοκρατία:
α) Πρώτ' απ' όλα, θα συμφωνήσω με το ότι η δημοκρατία δεν χαρίζεται, αλλά κατακτάται σε σχεδόν καθημερινή βάση.
β) Όντως, η πραγματική δημοκρατία είναι το τελειότερο δυνατό «πολίτευμα».
γ) Εδώ, θα ήθελα να τονίσω ότι η δημοκρατία προϋποθέτει και συνεπάγεται την πραγματική (δηλαδή, και οικονομική) ελευθερία, για αυτούς υπέρ των οποίων λειτουργεί, έκφρασης κάθε άποψης (τουλάχιστον, όταν αυτή η άποψη δεν συνηγορεί υπέρ της κατάργησης της δημοκρατίας).
δ) Η δημοκρατία, κατά τη γνώμη μου, προϋποθέτει τη συμμετοχή των πολιτών, πράγμα που προϋποθέτει, με τη σειρά του, το να ενδιαφέρονται οι πολίτες για τη βελτίωση της κατάστασής τους ή της κατάστασης των δημόσιων πραγμάτων. Παρατηρώ, όμως, σήμερα – και σε άλλες εποχές – ότι η μεγάλη πλειοψηφία ενδιαφέρεται, σχεδόν αποκλειστικά, να βολευθεί απλώς στην υπάρχουσα τάξη πραγμάτων. Τα βλακώδη και αποβλακωτικά θεάματα, ακροάματα και αναγνώσματα είναι ένα δείγμα αυτού που εννοώ. Όπως και το ότι η πολιτική έχει γίνει, σε μεγάλο βαθμό, θέαμα.
ε) Η επιρροή των Μ.Μ.Ε. στις ημέρες μας, έχει γίνει ένα πολύ επικίνδυνο (αφού δεν συνοδεύεται, συνήθως, από την κριτική σκέψη του «καταναλωτή» τους) φαινόμενο.
στ) Θα ήθελα να επισημάνω, ακόμη, ότι η έννοια και η πρακτική της δημοκρατίας θα έπρεπε να επεκταθεί και σε άλλους τομείς της κοινωνικής ζωής, όπως στους εργασιακούς χώρους, στις εκπαιδευτικές δομές, μέσα στην «οικογενειακή ζωή»...
Γεια σας και πάλι,
Θα ήθελα, σε σχέση με τα παραπάνω, να διευκρινίσω ότι τα κοινοβουλευτικά καθεστώτα, η λεγόμενη αστική δημοκρατία, είναι οπωσδήποτε πιο φιλελεύθερη απέναντι στις λαϊκές τάξεις και στρώματα και προτιμότερη από χούντες και δικτατορίες του τύπου Χίτλερ ή Παπαδόπουλου.
Δημοσίευση σχολίου