Παρασκευή 12 Οκτωβρίου 2007

Carl Sagan: Ένας μεγάλος της αστρονομίας




Με αφορμή τα δέκα χρόνια απο τον θάνατο του μεγάλου αστρονόμου Carl Sagan, η Φιλοσοφική στέγη ξεκινά ένα αφιέρωμα για τη ζωή και το έργο του. Θα δημοσιευθούν αποσπάσματα απο βιβλία του για σχολιασμό και συζήτηση.

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Carl Sagan «Κοσμική Σύνδεση» (εκδ. ΩΡΟΡΑ):

«Όταν ήμουν δώδεκα χρόνων, με ρώτησε ο παππούς μου – με τη βοήθεια ενός διερμηνέα (ποτέ δεν είχε μάθει πολλά Αγγλικά) – τι θα ‘θελα να γίνω όταν μεγάλωνα. «Αστρονόμος» απάντησα, κάτι που του το μετέφρασαν κι αυτό μετά από λίγο. «Ναι», απάντησε κείνος, «αλλά ποια δουλειά θα κάνεις για να ζήσεις;».
Φανταζόμουν ότι, όπως όλοι οι ενήλικες που ήξερα, θα μου ανέθεταν μιαν ανιαρή, μονότονη και διόλου δημιουργική δουλειά. Η αστρονομία θα με απασχολούσε τα σαββατοκύριακα. Δεν ανακάλυψα, μέχρι και τη δεύτερη χρονιά στο γυμνάσιο, ότι μερικοί αστρονόμοι πληρώνονταν για ν’ ασχολούνται με το πάθος τους. Πλημμύρισα από χαρά. Θα μπορούσα ν’ ασχοληθώ κανονικό ωράριο με τα ενδιαφέροντά μου.
Ακόμα και σήμερα υπάρχουν στιγμές που αυτό που κάνω μου φαίνεται σαν ένα απίθανο, αν και ασυνήθιστα ευχάριστο, όνειρο: Να συμμετέχω στην εξερεύνηση της Αφροδίτης, του Άρη, του Δία και του Κρόνου, να προσπαθώ ν’ αναπλάσω τα βήματα που οδήγησαν στη γέννηση της ζωής πριν τέσσερα δισεκατομμύρια χρόνια πάνω σε μια Γη πολύ διαφορετική από κείνη που ξέρουμε, να προσεδαφίζω όργανα στον Άρη που να ερευνούν εκεί για ζωή, και ν’ ασχολούμαι, ίσως, με μια σοβαρή προσπάθεια επικοινωνίας με άλλα νοήμονα πλάσματα, αν υπάρχουν τέτοια, εκεί έξω, στα σκοτάδια του νυχτερινού ουρανού.»


«Πριν από χιλιάδες χρόνια ήταν ασυνήθιστη η ιδέα ότι οι πλανήτες κατοικούνται από πλάσματα με νοημοσύνη. Η ιδέα ήταν ότι όλοι οι πλανήτες ήταν πλάσματα με νοημοσύνη. Ο Άρης ήταν ο θεός του πολέμου, η Αφροδίτη της ομορφιάς και ο Δίας ήταν ο βασιλιάς των θεών.
Στους πρώτους ρωμαϊκούς χρόνους λίγοι συγγραφείς, όπως λόγου χάρη ο Λουκιανός από τα Σαμόσατα, ότι τουλάχιστον η Σελήνη ήταν ένας κατοικημένος τόπος, όπως ήταν και η Γη. [...]
Η ιδέα ότι οι πλανήτες είναι ένας κομψός ουράνιος ωρολογιακός μηχανισμός δημιουργημένος από το Θεό για το θαυμασμό και τη χρήση των ανθρώπων, εμφανίστηκε στην Αναγέννηση. Το έτος 1600 ο Τζιορντάνο Μπρούνο θανατώθηκε στην πυρά, κατά ένα μέρος γιατί μίλησε και διέδωσε την αίρεση ότι υπάρχουν κι άλλοι κόσμοι κι άλλα πλάσματα που τους κατοικούν.
Το εκκρεμές αιωρήθηκε μακριά προς την άλλη κατεύθυνση στους αιώνες που ακολούθησαν. Οι συγγραφείς σαν τον Μπερνάρ ντε Φοντενέλ, Εμανουέλ Σβέντενμποργκ κι ακόμη σαν τον Ιμάνουελ Καντ και τον Γιοχάνες Κέπλερ μπορούσαν να φαντάζονται με ασφάλεια ότι μπορεί όλοι οι πλανήτες να ήταν κατοικημένοι. [...] Ο μεγάλος βρετανός αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ υπέθεσε ότι ακόμα κι ο Ήλιος ήταν κατοικημένος.»