Είναι σύνηθες πλέον φαινόμενο, στην κορύφωση της καπιταλιστικής κρίσεως, την οποία βιώνει ο δυτικός κόσμος για πέμπτη συνεχή χρονιά, το ξέσπασμα των συγκρούσεων μεταξύ των κυβερνήσεων, που αντιπροσωπεύουν και υπηρετούν τα συμφέροντα του διεθνούς μονοπωλιακού, χρηματιστηριακού και τραπεζιτικού κεφαλαίου από την μια και των εργαζομένων από την άλλη, οι οποίοι, σηκώνουν το βάρος (πάντα) και πληρώνουν (πάντα) τις συνέπειες των καπιταλιστικών κρίσεων.
Η Ελλάς, είναι μια από τις χώρες του νότου της Ευρωζώνης που χτυπήθηκε σφοδρά από την κρίση και υποχρεώθηκε να μπει σε οικονομικές διαδικασίες που στόχο έχουν την οικονομική «εξυγίανση», την «ανταγωνιστικότητα» και την αύξηση της παραγωγικότητας. Ο σχεδιασμός αυτής της οικονομικής πολιτικής, υλοποιήθηκε αποφασίστηκε και επιβλήθηκε στους Έλληνες εργαζόμενους, με καθεστωτικό τρόπο και ερήμην τους. Με μνημόνια, μεσοπρόθεσμα και πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, που ψηφιστήκαν με την μορφή του κατεπείγοντος και εφαρμόστηκαν αστραπιαία στις πλάτες των εργαζομένων. Η καταπάτηση και σταδιακή κατάργηση των πάλαι ποτέ υφιστάμενων εργασιακών σχέσεων και η αντικατάσταση τους από άλλες πιο «ευέλικτες» μορφές εργασίας, είχαν σαν νομοτελειακή συνέπεια, τον κινηματικό εργασιακό αναβρασμό σε όλους τους κλάδους της παραγωγής. Και φυσικά, δεν θα περίμενε κανείς από τις κυβερνήσεις, να αντιμετωπίσουν αυτήν την έκρηξη που προκάλεσε η πολιτική τους, με αβροφροσύνη και διάλογο. Η στάση τους απέναντι στις κινητοποιήσεις των εργαζομένων, είναι αδιάλλακτη και καθεστωτική, όπως αρμόζει σε κάθε αστικοδημοκρατική κυβέρνηση.
Δεν θα επεκταθώ σε αυτό το ζήτημα γιατί έχει αναλυθεί και συζητηθεί αρκετά ώστε να βγουν συμπεράσματα και πολιτικές θέσεις.
Παίρνω ως αφορμή τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων στα μέσα μαζικής μεταφοράς, που κύριο μέτωπό τους, είναι η απεργία των εργαζομένων στο μετρό, για να ασχοληθώ με την στάση των διαφόρων διανοουμένων και τις θέσεις τους, όπως αυτές εκφράζονται στον ηλεκτρονικό και έντυπο τύπο και στα social media. Οι διανοούμενοι αυτοί, είναι δημοσιογράφοι, αρθρογράφοι, σχολιαστές τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών εκπομπών, λογοτέχνες, ποιητές, θιασώτες φιλολογικών και καλλιτεχνικών ομίλων και πολλά άλλα.
Μερίδα εξ αυτών, όποτε ξεσπά μια εργατική κινητοποίηση που παίρνει μεγάλες διαστάσεις, όπως η απεργία των εργαζομένων στα ΜΜΜ, στέκονται απέναντι της. Λοιδορούν, συκοφαντούν και στιγματίζουν τους απεργούς με πύρινα κείμενα. Αντιπαραθέτουν στίχους από ποιήματα του Καρυωτάκη, του Ελύτη, του Σεφέρη και άλλες λογοτεχνικά επεξεργασμένες αρλούμπες, πολλές από τις οποίες, είναι δικής τους επινόησης. Είναι φανερό από την αντεργατική τους στάση, με ποίους είναι στρατευμένοι και συνοδοιπόροι.
Η κλασσικές τους σπουδές που οι περισσότεροι έκαναν στο εξωτερικό, τους προίκισαν με μία μόρφωση, την οποία όμως θέτουν στην υπηρεσία των κυρίαρχων τάξεων. Έτσι, από τις απόψεις και τις θέσεις τους, διακρίνουμε:
- Το μίσος τους για το κοινωνικό κράτος, τον κρατικό έλεγχο, τις δημόσιες υπηρεσίες, την λαϊκή συμμετοχή και παρέμβαση στα κέντρα λήψης των αποφάσεων. Τα θεωρούν «Σοβιετικά» κατάλοιπα που πρέπει με κάθε τρόπο να εξαλειφθούν.
- Το μίσος τους για οποιαδήποτε λαϊκή έκφραση και εκδήλωση. Γι αυτούς ο λαός, δεν είναι μια ζωντανή κοινωνική οντότητα, αλλά μια αφηρημένη ουμανιστική έννοια γύρω απ' την οποία στοχάζονται φιλολογικά και ελεεινολογούν. Έτσι π.χ συμπάσχουν με τους «εξαθλιωμένους των 700 ευρώ», οργανώνουν φιλανθρωπικές εκδηλώσεις και τηλεοπτικούς μαραθωνίους για τους αθλίους. Αν όμως οι εξαθλιωμένοι των 700 ευρώ, τολμήσουν και σηκώσουν το ανάστημά τους ή αρνηθούν να παραχωρήσουν οποιοδήποτε δικαίωμα αφορά την εργασία τους, τότε τους αποκαλούν θρασείς, εκβιαστές,τρομοκράτες και «εκφυσισμένους» συνδικαλιστές αν όχι «συντεχνίες», «καλοπληρωμένους και βολεμένους προνομιούχους» αν πρόκειται για εργαζόμενους του δημοσίου.
- Έναν υπερβάλλοντα κλασικισμό. Θεωρούν τον νεοελληνικό πολιτισμό, όπως αυτός και αν εκφράζεται, καθυστερημένο, ξεπερασμένο και γελοίο. Τον συγκρίνουν με τον πολιτισμό και την νοοτροπία μεγάλων Ευρωπαϊκών χωρών τις οποίες και θεωρούν πολιτισμικά προχωρημένες σε σχέση με την Ελληνική «Καπιταλιστική Σοβιετία».
Αυτοί οι άνθρωποι γενικότερα, ταυτίζονται με οποιοδήποτε αντιδραστικό σύστημα τους εξασφαλίζει έναν βολικό τρόπο ζωής και για αυτόν ακριβώς τον λόγο, το υπερασπίζονται θερμά, είτε πρόκειται για αστική δημοκρατία είτε για δικτατορία.
Τους βλέπουμε να συχνάζουν στο Κολωνάκι όπου και κάνουν τα ψώνια τους, να κάνουν συχνά ταξίδια αναψυχής σε κοσμοπολίτικα νησιά και ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και ως διασκεδαστές εφοπλιστών και βιομηχάνων, οι οποίοι άλλωστε, τους εξασφαλίζουν τα προς το ζην.
Τους ακούμε να λένε «δεν αποζητώ να ταυτιστώ με καμία τάξη και να υπηρετήσω κανενός είδους συμφέρον ή προνόμιο», όμως λένε ψέματα. Η στάση ζωής, οι πολιτικές τους θέσεις και απόψεις, προσδιορίζουν την κοινωνική τους τάξη. Αυτό όμως δεν τους εμποδίζει να παροτρύνουν τους εργάτες να απαρνηθούν την έννοια του ταξικού διαχωρισμού ως φαντασιακή και παράλογη.
Αυτή την μερίδα διανοουμένων κανονικά θα έπρεπε να την αγνοούμε, να την θεωρούμε μία πνευματική παρέκκλιση του περιθωρίου. Όταν όμως αυτή η πνευματική παρέκκλιση, σε κρίσιμες για το λαϊκό και εργατικό κίνημα στιγμές, γίνεται η αιχμή του δόρατος της άρχουσας τάξεως, τότε πρέπει να αντικρούεται με κάθε τρόπο. Πρέπει να εμποδίζουμε αυτούς τους διανοούμενους να χύνουν το δηλητήριο τους στην τάξη μας. Όχι φυσικά με την βία και τις ύβρεις, αλλά με την σωστή κριτική των αντιδραστικών τους θέσεων και την αντιπαράθεση των ορθών μας ιδεολογικών επιχειρημάτων.
Η Ελλάς, είναι μια από τις χώρες του νότου της Ευρωζώνης που χτυπήθηκε σφοδρά από την κρίση και υποχρεώθηκε να μπει σε οικονομικές διαδικασίες που στόχο έχουν την οικονομική «εξυγίανση», την «ανταγωνιστικότητα» και την αύξηση της παραγωγικότητας. Ο σχεδιασμός αυτής της οικονομικής πολιτικής, υλοποιήθηκε αποφασίστηκε και επιβλήθηκε στους Έλληνες εργαζόμενους, με καθεστωτικό τρόπο και ερήμην τους. Με μνημόνια, μεσοπρόθεσμα και πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, που ψηφιστήκαν με την μορφή του κατεπείγοντος και εφαρμόστηκαν αστραπιαία στις πλάτες των εργαζομένων. Η καταπάτηση και σταδιακή κατάργηση των πάλαι ποτέ υφιστάμενων εργασιακών σχέσεων και η αντικατάσταση τους από άλλες πιο «ευέλικτες» μορφές εργασίας, είχαν σαν νομοτελειακή συνέπεια, τον κινηματικό εργασιακό αναβρασμό σε όλους τους κλάδους της παραγωγής. Και φυσικά, δεν θα περίμενε κανείς από τις κυβερνήσεις, να αντιμετωπίσουν αυτήν την έκρηξη που προκάλεσε η πολιτική τους, με αβροφροσύνη και διάλογο. Η στάση τους απέναντι στις κινητοποιήσεις των εργαζομένων, είναι αδιάλλακτη και καθεστωτική, όπως αρμόζει σε κάθε αστικοδημοκρατική κυβέρνηση.
Δεν θα επεκταθώ σε αυτό το ζήτημα γιατί έχει αναλυθεί και συζητηθεί αρκετά ώστε να βγουν συμπεράσματα και πολιτικές θέσεις.
Παίρνω ως αφορμή τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων στα μέσα μαζικής μεταφοράς, που κύριο μέτωπό τους, είναι η απεργία των εργαζομένων στο μετρό, για να ασχοληθώ με την στάση των διαφόρων διανοουμένων και τις θέσεις τους, όπως αυτές εκφράζονται στον ηλεκτρονικό και έντυπο τύπο και στα social media. Οι διανοούμενοι αυτοί, είναι δημοσιογράφοι, αρθρογράφοι, σχολιαστές τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών εκπομπών, λογοτέχνες, ποιητές, θιασώτες φιλολογικών και καλλιτεχνικών ομίλων και πολλά άλλα.
Μερίδα εξ αυτών, όποτε ξεσπά μια εργατική κινητοποίηση που παίρνει μεγάλες διαστάσεις, όπως η απεργία των εργαζομένων στα ΜΜΜ, στέκονται απέναντι της. Λοιδορούν, συκοφαντούν και στιγματίζουν τους απεργούς με πύρινα κείμενα. Αντιπαραθέτουν στίχους από ποιήματα του Καρυωτάκη, του Ελύτη, του Σεφέρη και άλλες λογοτεχνικά επεξεργασμένες αρλούμπες, πολλές από τις οποίες, είναι δικής τους επινόησης. Είναι φανερό από την αντεργατική τους στάση, με ποίους είναι στρατευμένοι και συνοδοιπόροι.
Η κλασσικές τους σπουδές που οι περισσότεροι έκαναν στο εξωτερικό, τους προίκισαν με μία μόρφωση, την οποία όμως θέτουν στην υπηρεσία των κυρίαρχων τάξεων. Έτσι, από τις απόψεις και τις θέσεις τους, διακρίνουμε:
- Το μίσος τους για το κοινωνικό κράτος, τον κρατικό έλεγχο, τις δημόσιες υπηρεσίες, την λαϊκή συμμετοχή και παρέμβαση στα κέντρα λήψης των αποφάσεων. Τα θεωρούν «Σοβιετικά» κατάλοιπα που πρέπει με κάθε τρόπο να εξαλειφθούν.
- Το μίσος τους για οποιαδήποτε λαϊκή έκφραση και εκδήλωση. Γι αυτούς ο λαός, δεν είναι μια ζωντανή κοινωνική οντότητα, αλλά μια αφηρημένη ουμανιστική έννοια γύρω απ' την οποία στοχάζονται φιλολογικά και ελεεινολογούν. Έτσι π.χ συμπάσχουν με τους «εξαθλιωμένους των 700 ευρώ», οργανώνουν φιλανθρωπικές εκδηλώσεις και τηλεοπτικούς μαραθωνίους για τους αθλίους. Αν όμως οι εξαθλιωμένοι των 700 ευρώ, τολμήσουν και σηκώσουν το ανάστημά τους ή αρνηθούν να παραχωρήσουν οποιοδήποτε δικαίωμα αφορά την εργασία τους, τότε τους αποκαλούν θρασείς, εκβιαστές,τρομοκράτες και «εκφυσισμένους» συνδικαλιστές αν όχι «συντεχνίες», «καλοπληρωμένους και βολεμένους προνομιούχους» αν πρόκειται για εργαζόμενους του δημοσίου.
- Έναν υπερβάλλοντα κλασικισμό. Θεωρούν τον νεοελληνικό πολιτισμό, όπως αυτός και αν εκφράζεται, καθυστερημένο, ξεπερασμένο και γελοίο. Τον συγκρίνουν με τον πολιτισμό και την νοοτροπία μεγάλων Ευρωπαϊκών χωρών τις οποίες και θεωρούν πολιτισμικά προχωρημένες σε σχέση με την Ελληνική «Καπιταλιστική Σοβιετία».
Αυτοί οι άνθρωποι γενικότερα, ταυτίζονται με οποιοδήποτε αντιδραστικό σύστημα τους εξασφαλίζει έναν βολικό τρόπο ζωής και για αυτόν ακριβώς τον λόγο, το υπερασπίζονται θερμά, είτε πρόκειται για αστική δημοκρατία είτε για δικτατορία.
Τους βλέπουμε να συχνάζουν στο Κολωνάκι όπου και κάνουν τα ψώνια τους, να κάνουν συχνά ταξίδια αναψυχής σε κοσμοπολίτικα νησιά και ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και ως διασκεδαστές εφοπλιστών και βιομηχάνων, οι οποίοι άλλωστε, τους εξασφαλίζουν τα προς το ζην.
Τους ακούμε να λένε «δεν αποζητώ να ταυτιστώ με καμία τάξη και να υπηρετήσω κανενός είδους συμφέρον ή προνόμιο», όμως λένε ψέματα. Η στάση ζωής, οι πολιτικές τους θέσεις και απόψεις, προσδιορίζουν την κοινωνική τους τάξη. Αυτό όμως δεν τους εμποδίζει να παροτρύνουν τους εργάτες να απαρνηθούν την έννοια του ταξικού διαχωρισμού ως φαντασιακή και παράλογη.
Αυτή την μερίδα διανοουμένων κανονικά θα έπρεπε να την αγνοούμε, να την θεωρούμε μία πνευματική παρέκκλιση του περιθωρίου. Όταν όμως αυτή η πνευματική παρέκκλιση, σε κρίσιμες για το λαϊκό και εργατικό κίνημα στιγμές, γίνεται η αιχμή του δόρατος της άρχουσας τάξεως, τότε πρέπει να αντικρούεται με κάθε τρόπο. Πρέπει να εμποδίζουμε αυτούς τους διανοούμενους να χύνουν το δηλητήριο τους στην τάξη μας. Όχι φυσικά με την βία και τις ύβρεις, αλλά με την σωστή κριτική των αντιδραστικών τους θέσεων και την αντιπαράθεση των ορθών μας ιδεολογικών επιχειρημάτων.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου